“Δεν ξέρω γιατί αντιδρώ έτσι.
Γιατί δεν μπορώ να το σταματήσω”
Μερικές φορές οι αντιδράσεις μας μοιάζουν αυτόματες,
σαν να είναι απλώς κομμάτι του εαυτού μας. Αλλά δεν είναι.
Είναι μοτίβα που μάθαμε με τον καιρό — και όπως
μαθαίνονται, έτσι μπορούν και να αλλάξουν. Το δύσκολο
δεν είναι να τις σταματήσεις. Το δύσκολο είναι να καταλάβεις
ότι δεν είναι κομμάτι του χαρακτήρα σου, αλλά ένας κύκλος
που επαναλαμβάνεται. Η αλλαγή ξεκινά από το να
παρατηρείς αυτόν τον κύκλο, αντί να ζεις μέσα του.
«Γιατί υπεραναλύω τα πάντα?»
Γιατί οι σκέψεις, τα συναισθήµατα και οι αντιδράσεις µας είναι συνδεδεµένα. Όταν µια σκέψη προκαλεί άγχος, τοµυαλό προσπαθεί να βρει απαντήσεις για να νιώσει καλύτερα. Όµως, όσο περισσότερο σκέφτεσαι, τόσο πιο έντονο γίνεται το άγχος—και όσο πιο έντονο το άγχος, τόσο δυσκολότερο να σταµατήσεις.
Το µυαλό µπαίνει σε έναν κύκλο: κάθε νέα σκέψη µοιάζει σηµαντική, σαν να πλησιάζεις µια λύση. Στην πραγµατικότητα, όµως, οι ίδιες σκέψεις επαναλαµβάνονται, χωρίς πραγµατικό αποτέλεσµα. Η υπερανάλυση δεν σε φέρνει πιο κοντά στη σιγουριά— απλώς σου δίνει την αίσθηση ελέγχου ενώ σε κρατάει κολληµένο. Έτσι, το µυαλό µαθαίνει να στηρίζεται στην ανάλυση αντί για τη δράση ή την αποδοχή της αβεβαιότητας.
Γιατί δυσκολεύομαι να πω «όχι»
ακόμα κι όταν το θέλω;
Γιατί το «ναι» είναι πιο εύκολο εκείνη τη στιγµή. Γιατί όταν σκέφτεσαι να πεις «όχι», εµφανίζονται σκέψεις όπως «θα τους απογοητεύσω» ή «θα θυµώσουν µαζί µου». Αυτές οι σκέψεις προκαλούν άγχος ή ενοχές, και για να ανακουφιστείς, λες «ναι».
Έτσι, το µυαλό µαθαίνει ότι η αποφυγή της δυσφορίας περνάει µέσα από τη συµφωνία, ακόµα κι αν αυτό σηµαίνει ότι παραµερίζεις τις δικές σου ανάγκες.
Όσο πιο συχνά συµβαίνει αυτό, τόσο πιο αυτόµατη γίνεται η σύνδεση του «όχι» µε την απόρριψη ή τη σύγκρουση. Με τον καιρό, η ικανοποίηση των άλλων µοιάζει µονόδροµος, ενώ οι δικές σου ανάγκες αρχίζουν να φαίνονται λιγότερο σηµαντικές ακόµα και σε σένα.
Γιατί δυσκολεύομαι να πω «όχι»
ακόμα κι όταν το θέλω;
Γιατί το «ναι» είναι πιο εύκολο εκείνη τη στιγµή. Γιατί όταν
σκέφτεσαι να πεις «όχι», εµφανίζονται σκέψεις όπως «θα τους
απογοητεύσω» ή «θα θυµώσουν µαζί µου». Αυτές οι σκέψεις
προκαλούν άγχος ή ενοχές, και για να ανακουφιστείς, λες «ναι».
Έτσι, το µυαλό µαθαίνει ότι η αποφυγή της δυσφορίας περνάει
µέσα από τη συµφωνία, ακόµα κι αν αυτό σηµαίνει ότι
παραµερίζεις τις δικές σου ανάγκες.
Όσο πιο συχνά συµβαίνει αυτό, τόσο πιο αυτόµατη γίνεται η
σύνδεση του «όχι» µε την απόρριψη ή τη σύγκρουση. Με τον
καιρό, η ικανοποίηση των άλλων µοιάζει µονόδροµος, ενώ η
δικες σου ανάγκες αρχίζουν να φαίνονται λιγότερο σηµαντικές
ακόµα και σε σένα.
“Ξεκίνα τις
συνεδρίες σου
από όπου και
αν βρίσκεσαι.
Κλείσε την πρώτη
σου συνεδρία.”
“Ξεκίνα τις
συνεδρίες σου
από όπου και
αν βρίσκεσαι.
Κλείσε την πρώτη
σου συνεδρία.”
